Home

Wurgsex

door Johan Polak & Frans Goddijn
De recente berichten over worgsex wekken de indruk dat er voor het eerst wordt gesproken over een tot nog toe verborgen gebleven, of misschien wel geheel nieuw menselijk gedrag. Gemakshalve vergeleek de onderzoeker, in De GAY Krant (15 juli 1989) geïnterviewd, het geschatte aantal jaarlijkse slachtoffers van dit riskante erotische spel met het gelijke aantal slachtoffers van aids, alsof er meer dan toevallig verband zou bestaan tussen beide cijfers. Dit bestaat niet en evenmin is worgsex iets nieuws.

In de middeleeuwen was al waargenomen dat de gehangene op het moment van de worging een zaadlozing kreeg. De executies waren openbaar en als er geen werd galg gebruikt, diende een dode eik. Het zaad viel op de grond en op die plek schoot een gewas omhoog, alraune genaamd. Aan de wortel van deze plant werd de kracht toegeschreven een pas gedode tot spreken te dwingen. Het betrof geen vrijheid van spreken, maar een dwang om zich te uiten. Markies De Sade, tijdgenoot van de Franse Revolutie, beschrijft in zijn beruchte roman JUSTINE allerlei sexspelletjes, waaronder ook worgsex. Over de alraunewortel is zelfs een griezelroman geschreven door de in de jaren twintig bekende, nu alweer vergeten, Hans Heinz Ewers. Er zijn in Europa en in Amerika gedichten geschreven die, zij het verhuld, over hetzelfde gaan. Eén ding is zeker: de fascinatie die uitgaat van dood door ophanging, gerechtelijk of anderszins, moet verband houden met het sexuele aspect ervan. Er is een gedicht dat zonder de zaak bij name te noemen, over hetzelfde gaat, echter met zo ver strekkende implicaties en zo groot als dichterlijke schepping, dat al het voorgaande in de schaduw wordt gesteld. Het betreft DER GEHENKTE van Stefan George, gestorven in 1933. George voert een vraagsteller op, die zich tot de gehangene richt, en hem vraagt of hij spreken wil. De gehangene werd uit de galg losgesneden, is dood en kan dus alleen tot spreken gebracht worden met behulp van de alraunewortel. George laat dit voorspel weg en bepaalt zich tot hetgeen de dode te zeggen heeft. Deze vertelt hoe hij onder het geschreeuw en de verwensingen van het volk naar de stadspoort werd gesleept en hoe hij zag dat in ieder die met stenen gooide of vol verachting toekeek, iets stak van zijn eigen misdadigheid, maar in toom gehouden door vrees. Aangekomen op de plaats van de terechtstelling moest hij lachen toen zijn rechters blijken van afschuw en medelijden gaven. Hij zag dat het zedig stralen van huisvrouwen en ongehuwde meisjes alleen kon stralen dankzij de duisternis van zijn misdaad:

So strahlen kann sie nur wenn ich so fehle!
Als man den hals mir in die schlinge steckte
Sah schadenfroh ich den triumf voraus:
Als sieger dring ich einst in euer hirn
Ich der verscharrte...und in eurem samen
Wirk ich als held auf den man lieder singt
Als gott.. und eh ihrs euch versahet, biege
Ich diesen starren balken um zum rad.

Op het ogenblik dat zijn hals in de lus wordt gestoken - Freud heeft gewezen op de gehangene als fallisch symbool - ziet hij zijn komende triomf. Hij weet dat hij na zijn dood als overwinnaar in hun brein zal binnendringen en in hun zaad zal doorwerken als een held of een godheid voor wie liederen gezongen worden. En voor zij het hem kunnen beletten, zal hij de starre balken van de galg omgebogen hebben tot een wiel.

Zinspeelt George in dit gedicht op de toekomstige doem van een heel volk? Is de gehangene de slechte genius die de vernietiging al aanzegt? De laatste versregel verwijst naar de swastika...

De sexuele en sinistere kanten aan worging zijn in de afgelopen week niet voor het eerst gesignaleerd.