Home

Rood

door Johan Polak & Frans Goddijn

Tijdens het tweede jaar van mijn opleiding tot jeugdleider keerde ik voor een dag, samen met een "leergroepje", terug naar mijn school. Jan Elemans, mijn leraar Nederlands, gaf me, net als vroeger, een titel op: "The Serial", door Cyra McFadden, een inmiddels vergeten amerikaanse bestseller. In kort bestek wordt oppervlakkig verslag gedaan van de puinhoop die een vriendenkring maakt van hun modieuze relaties. Amusant, maar ver van onze dagelijkse werkelijkheid.

Lydia Rood debuteerde onlangs met een roman, "Beide Benen", bij Prometheus. In de stijl van een opgewekt, kort en bondig gehouden kinderboek beschrijft zij het leven van een aantal Amsterdammers in de jaren tachtig, die even bevoorrecht als doelloos, niet bijzonder gelukkig maar evenmin diep wanhopig naar een partner zoeken - "Overigens gaat het met mijn seksleven prima. Ik heb een man ontmoet, een krachtpatser, ideale minnaar. Zo een uit moderne pulpromans: dwingend en teder, hartstochtelijk en kameraadschappelijk. Ik geloof niet dat er een zinnig gesprek met hem te voeren is, maar we naaien een keer 's weeks en dat bevalt prima." De afstand is al iets minder groot dan bij McFaddens verhalenserie.

Sinds kort correspondeer ik met een nichtje, dat een paar jaar geleden verliefd werd op een ex-junk. Ze gingen samenwonen in een oud winkelpand, waar hij zich vestigde als keramist-galeriehouder. Een beeldschoon dochtertje werd geboren. Hij werkte dag en nacht, maar slaagde er niet in het bedrijf van de grond te krijgen. Nadat hij een aanval van angst en razernij had gekregen, ontdekte de huisarts dat hij zich op de been hield met peppillen. Korte tijd later bleek dat hij weer heroïne gebruikte. Lang probeerde het nichtje, die geen andere mogelijkheid zag, een min of meer normaal gezinsleven te leiden. De onthutsende realiteit aanvaardde zij als onherroepelijk en onvermijdelijk. "Ik wilde de vader van mijn kind, hoe dan ook, bij me hebben", schrijft ze. Tijdens de voorbereidingen voor de eerste verjaardag van hun dochtertje wilde de vader even weg om heroïne te kopen. Toen hij vele uren later thuis kwam en zich op bed liet vallen, was hun woning schoongemaakt en de huiskamer versierd.

Vandaag fiets ik een stukje op met M. Haar vriend, de man van haar tweede dochter, heeft haar onlangs verlaten. Hij wilde, voor hij verdere plannen zou maken, eerst een poosje op zichzelf zijn, "om volwassen te worden". Toen hij zich goed en wel op een kamerwoning had gevestigd, bleek hij een kind te hebben verwekt bij een gezamenlijke vriendin, die al een kind heeft. Ik merkte op dat hij zich wel mocht laten steriliseren, daar hij, eenmaal tot wasdom gekomen, zeker een heel volk zou hebben verwekt. M. kon er niet om lachen. Zij is, in wanhoop, op intake-gesprekken geweest bij een therapeut, die haar eerst dacht in een aantal wekelijkse sessies te kunnen helpen, bij een volgend bezoek meende haar een poos twee dagen per week te moeten behandelen, maar nu heeft besloten haar een jaar lang voor verpleging op te laten nemen. Haar jongste dochter kan onder voogdij van de ex-vriend worden geplaatst, voor de oudste dochter is nog geen onderkomen. Ik zag hem laatst in het donker op straat, op de fiets, met kinderstoeltje voorop het stuur. Na McFadden en Rood is de brave burgerlijkheid nu ook uit óns leven verdwenen...