Home

Milk

door Johan Polak & Frans Goddijn
Het jonge echtpaar bewoont een huis annex winkelpand aan een van de kleine pleinen. Toen de wijk dertig jaar geleden werd gebouwd - de eerste uitbreiding van de stad aan de overzijde van de Rijn - hield zo een pleintje een belofte in voor de middenstand, welke nooit is ingelost. Hun winkelruimte is een poos in gebruik geweest door welzijnswerkers, die trachtten iets te doen aan het lot van langdurig werklozen. Deze zijn daar sterk vertegenwoordigd. Maar de projektsubsidie raakte op, waarna ook de welzijnswerkers hun biezen pakten. Nu drijven de hoofdhuurders er als liefhebberij een winkel in tweedehands spullen. Op de schappen staan naast een heel regiment electrische koffiemolens, stokoude stereosystemen van het prestigemerk Bang & Olufsen. Alles voor een schappelijke prijs. Boekenplanken verraden dat buurtgenoten die komen te overlijden, een gereformeerde achtergrond hadden, gepaard aan een bescheiden leergierigheid. Luchtige bijbelcommentaren van Okke Jager, de wereldgeschiedenis in één handzame pocket en tips voor de kanariekweker. Zij zijn de pioniers geweest van het toen nieuwe stadsdeel. Misschien heeft een zelfde lezer destijds het minuscule boekje aangeschaft dat, met een geplastificeerd omslag in vloekend roze en groen pseudo-art deco, tot mijn verbazing en vreugde ooit deel heeft uitgemaakt van een serie 'midget' classics. Het bevat van Shakespeare het drama Macbeth, en de sonnetten 41 tot 98. Het beruchte Sonnet 129, "The expense of spirit in a waste of shame / Is lust in action; and till action, lust" staat er dus niet in. Doorgaans lever ik in dit winkeltje mijn oude broodrooster, koffiemolen of radio in en krijg dan enkele ex libris mee terug voor mijn zwager die ze spaart. Vandaag kocht ik de dwerg-MacBeth. Op de zonneweide van het zwembad, tussen niet meer zo jonge ouders die omzichtig in de weer zijn met hun slapende of jengelende zuigelingen, pak ik het boekje uit mijn sportvissersjack dat zakjes heeft met ritsen aan alle kanten, ook een voor dit boek. "Give me your favour: - my dull brain was wrought with things forgotten". Raadselachtig mooi, een zin die als motto geplaatst boven de memoires van een "belangrijk" man, hem, hoe klein ook, echt groot zal maken. Ik zie ook een zin die ik aanstreep om hem mijn maat bij gelegenheid voor te houden: "yet do I fear thy nature; it is too full o'th' milk of human kindness / To catch the nearest way".

J.C. Bloem, dol op het citeren van Shakespeare en een buitengewoon vriendelijk man, had een keer, bij hoge uitzondering, iets onaardigs gezegd. Onmiddellijk vroeg zijn vertrouwde vriend Guus Sötemann: "Jacques! Waar is jouw 'milk of human kindness' gebleven?" Begeleid door een reeks deftige kuchjes antwoordde de dichter: "Die is er, maar voor het ogenblik zijn de uiers leeg".