Home

Katzel

door Johan Polak & Frans Goddijn
In de ondergondse tunnel van het station zag ik een heer in de lift worstelen met zijn bagagewagen. Een kleine, dikke man met een jeugdig gelaat en lange krullen in ouderwetse kleren. Hij deed verwoede pogingen de liftdeuren te laten sluiten, maar door zijn gedraai, het wapperen van zijn jaspanden en zijn hoge hoed, onderbrak hij een lichtstraal, zodat de deuren telkens terugdeinsden in hun smalle nis. Ik vroeg hem of ik kon helpen. "Yes, help me close the doors, will you," riep hij uit, "I've GOT to catch this train!" Ik hield ons beiden buiten bereik van de lichtstralen, de deuren sloten zich en de lift schoof omhoog. Druk foeterend op mij, alsof ik persoonlijk de hollandse liften zo verraderlijk had geconstrueerd, bezwoer hij me hem toch een tweede dienst te willen bewijzen: hij moest, voor hij in de trein naar Milaan zou stappen, zijn gastheer bellen om zijn komst te bevestigen. Kon de trein niet even op hem wachten? De resterende drie minuten zouden onvoldoende zijn. De beambten die op het perron bij elkaar stonden, bleken niet geïnteresseerd in mijn verzoek en minder nog gediend van de smeekbeden van mijn gezel, die voor mij uit naar een telefooncel rende, terwijl ik zijn bagagekar duwde. - Please hold this for me", gebood hij vanuit de cel en vouwde een boek open, een miniatuur telefoonboek, waarin ook het Milanese nummer stond. Ik gaf hem guldens, las het nummer op, maar de verbinding kwam niet tot stand, terwijl de stationsklok nog maar één minuut tijd aangaf. - Gaat U alstublieft de trein in", soebatte ik, "dan zal ik straks voor U bellen!" "OH NO!, weerde mijn driftige vriend af, "NOT THAT! They would not know who the HELL you ARE! I am an American Jew, part of a worldwide religious organization, and I have GOT to call them myself! YOU can't call them." Ik zag dat hij niet het landen-nummer van Italië had gedraaid, maar mijn aanwijzingen werden opnieuw driftig in de wind geslagen: 'I don't need your advice, just PLEASE only do as I tell you. Please!" Nu restten ons enkele tientallen seconden en ik schreef, tegen zijn zin, toch het nummer op mijn aderessenlijst over, terwijl hij heen en weer langs de treinstellen liep. Ik moest voor hem een tweedeklas coupé, niet-roken vinden. Toen ik die had, gaf hij mij zijn ticket in handen en vroeg wat al die woorden en kruisjes betekenden. Hij bleek een eersteklas ticket te hebben gekocht, maar er was nu geen tijd meer die wagon op te zoeken. We besloten de dichtstbijzijnde treindeur te nemen. In de deuropening stond een meisje in omhelzing met haar vriend. Wij verstoorden hun laatste ogenblikken toen ik de talloze koffers en zijn tassen de trein in wierp en hemzelf de trap op hielp. - Gaat U naar Milaan?" vroeg ik het meisje. - Nee, dit treinstel gaat naar Zürich". Er was geen tijd meer om buitenom te verhuizen, de conducteur floot en de deuren zouden zich sluiten 'Please! Make the phonecall to Milan for me! Tell them I am coming for the Sabbath meeting! My name is Katzel, David Katzel! Tell them!', riep mijn reiziger. Het meisje stapte voor hem langs om haar vriend nog een innige kus te geven, de deuren klapten dicht en de trein vertrok. Twee jonge mannen zwaaiden hen uit op het perron.