Home

Aken 2

door Johan Polak & Frans Goddijn
Aken. De kamer in het hotel, die door zijn reuze-formaat `s middags nog keizerlijk had toegeschenen, liet zich `s nachts van zijn keerzijde zien: in de kamers boven mij werd, zo te horen aan het gekrijs van overslaande mannenstemmen, een aanslag beraamd. De heren konden het maar niet eens worden over strategie en springlading en raakten in een steeds radelozer overleg verwikkeld. Het plafond van mijn kamer was vijf meter hoog, waardoor een berispende stoot ertegen onmogelijk was. Ik wierp mijn hoofdkussen, maar dit maakte, zonder het plafond te hebben geraakt, een vederlichte landing op de vloer. In arren moede bestudeerde ik de werking van de radiowekkers, in mijn twee bedden ingebouwd. Ook ontdekte ik dat de kamer, die 's middags nog erg koud was geweest en nu tropisch warm was geworden, kon worden verkoeld door knoppen te bedienen waarmee ik een rooster opende en tegelijk een ventilator aanzette.

Met het geraas van een straalvliegtuig werd de kamer opnieuw ijskoud. Toen las ik het magazine waarin de lokale high society pronkt op pagina's met weinig tekst, veel namen en verrukkelijke maaltijden. Als hoofdartikel het verslag van een gala-avond, waarop notabele dames zelf een modeshow organiseerden, met een beroemd buikspreker en een travestie-act van mannen die, zwaar opgemaakt, erg aan paarden deden denken. Een folder prees het eigen kuur-zwembad van het hotel aan, waar onder leiding van zwemtherapeuten groepsgewijs kon worden gezwommen. Ook hoorde een onderwater-massage tot de mogelijkheden, evenals een deel- dan wel totaalmassage, al dan niet met verblijf in een `ruhe-Zimmer'.

Onuitgeslapen begaf ik mij op weg, een opgerolde badhandoek quasi-nonchalant onder de arm, maar het zwembad bleek onvindbaar in het hotel dat meer vleugels kende dan ik had vermoed. Toen ik mijn kamer weer had teruggevonden, waren de heren boven kennelijk tot overeenstemming gekomen en sluimerde ik een uurtje in het hete schuimbad, met gitaarsolo's van Frank Zappa op mijn walkman, eer ik aan het ontbijt werd verwacht. D aar had ik een afspraak met een eerstejaars student informatica, Martin Pauly, spreekwoordelijk voorbeeld van een whizz-kid: tegelijk student èn succesvol computerpublicist.

Hij leidt mij die ochtend rond in de universiteitsgebouwen, die voor een deel onderling zijn verbonden door gangen en spelonken. Aan de langgerekte wanden hangen prikborden waarop in onleesbare codes wijzigingen in het collegerooster worden aangegeven. Langs enkele trappenhuizen brengt een luchtstroom de zwakke reuk van chloor, die doet vermoeden dat daar ergens een sportruimte met zwembad moet zijn. Maar we vinden niets en de medestudenten zien er allerminst uit of ze ons de weg willen wijzen: oud-uitziende kinderen, bleke schepsels met meer formules dan conversatie. Opvallend veel dezelfde, vuilbruin-leren jacks met twee rits-zakjes en elastieken zoom, waarmee men in Holland zou voldoen aan een daderprofiel van zedeloze dwanghandelingen. Een kortgekapte studente, gekleed in strak aangeregen lederen broek, stapt over de gangen, omringd door aandachtige slungels.

In een van de kale tochtige ruimtes staat een serie computerterminals, waaraan studenten hun huis- en speurwerk verrichten. Pauly produceert daar een flinke stapel floppy disks, waarop als kado voor mij een tekstverwerkend programma staat, dat radicaal verschilt van de meest gangbare programma's zoals WordPerfect en MS-Word. Dit programma, EmTeX genaamd, is niet alleen veel groter, het is bovendien voordeliger - aan het publiek domein geschonken door de programmeurs van de academische software-familie: Donald Knuth voor TeX, Leslie Lamport voor LaTeX en Eberhard Mattes voor EmTeX. Slechts een handleiding dient bij de boekwinkel te worden aangeschaft, maar deze, geschreven door Lamport, is een spannend boek, zich ook hiermee onderscheidend van de decimeters dikke manuals, voor kleuters geschreven, over de commerciële tophits in wordprocessing. LaTeX werkt niet eenvoudig, maar wel uiterst logisch en kent bijvoorbeeld een kort commando, waardoor in poëzie de regels automatisch worden gezet en afgebroken op typografisch verantwoorde wijze. Als voorbeeld geeft de auteur een eigen gedicht, waarin hij een lange slotzin laat afbreken en tevens laat zien wat het nadeel kan zijn van deze mogelijkheid om al te lange verzen in een gedicht te persen:

There is an environment for verse
Whose features some poets will curse.
For instead of making
Them do ALL line breaking,
It allows them to put too many words on a line when they'd rather be forced to be terse.

[Leslie Lamport, `LaTeX, A Document Preparation System, (mede) Amsterdam 1985]